Szczególnie dobrych efektów magnetoterapii u koni można oczekiwać w leczeniu urazów oraz ostych i przewlekłych stanów zapalnych apartu ruchowego. Szerokie zastosowanie znajduje magnetostymulacja w profilaktyce (“odnowie biologicznej” organizmu). Magnetoterapia stosowana przez kilka dni przed zawodami powoduje lepsze wykorzystanie potencjału energetycznego konia i zwiększa jego wydolność fizyczną, natomiast stosowana tuż po zwiększonym wysiłku powoduje szybszą regenerację sił. U koni sportowych często magnetoterapia prowadzona jest przed rozpoczęciem treningu. Jej działanie tonoizujące i rozluźniające na mięśnie powoduje, że koń chętniej podejmuje współpracę. Zastosowanie magnetoterapii po urazie znacznie skraca czas powrotu konia do treningu. Znane są dwa rodzaje leczniczego zastosowania magnetoterapii: stałym polem magnetycznym i pulsacyjnym polem magnetycznym (magnetostymulacja). W pierwszym przypadku wykorzystuje się magnesy wytwarzające stałe pole magnetyczne. W drugim zaś zamiast magnesów wykorzystuje się cewki podłączone do aparatu zasilającego, wytwarzające pulsacyjne pole magnetyczne. Cewki te umieszczone są w specjalnych derkach lub w kamaszach na kończyny, które zakłada się na konia na czas trwania zabiegu. Działanie impulsowego pola magnetycznego jest znacznie silniejsze niż stałego pola, dlatego też bardzo istotnym elementem w terapii jest dobór odpowiednich parametrów (natężenia, częstotliwości i czasu trwania emisji) pola magnetycznego. Wpływ pola magnetycznego na organizm powoduje:

1. rozszerzenie naczyń krwionośnych (poprawa ukrwienia tkanki);
2. miejscowe podwyższenie temperatury;
3. przyspieszenie procesów regeneracyjnych;
4. usprawnienie procesów metabolicznych;
5. dostarczenie do komórki większej ilości tlenu;
6. szybsze wydalenie toksycznych produktów przemiany materii, np. kwasu mlekowego i ma działanie:

• przeciwzapalne;
• przeciwbólowe.

Magnetoterapię w leczeniu chorób i urazów koni nadzoruje lekarz weterynarii. Zabiegi magnetostymulacji wykonuje się 1 – 2 razy dziennie w seriach 10 – 20 zabiegów w zależności od leczonego schorzenia i ogólnego stanu konia. W profilaktyce (np. przed zawodami, lub w czasie wzmożonych treningów) ilość zabiegów ustalana jest indywidualnie. fizjoterapia-koni.pl

2.      Pacjentów z wszczepionym rozrusznikiem serca należy chronić przed bezpośrednim narażeniem klatki piersiowej na ud

3.      Nie stosować ud na oczy, unikach stosowania ud na okolice serca, nie stosować na okolice jąder, na okolice zapaleń żył z powodu zwiększonego ryzyka zakrzepicy lub przemieszczenia skrzepliny, co może spowodować zakrzepice żylną, zatory oraz poważną miażdżycę tętnic

4.      Nie stosować ud na okolice leczone radioterapią lub innymi rodzajami promieniowania

5.      Nie stosować ud w obszarach niedokrwienia lub w przypadkach , gdy z powodu choroby naczyń ukrwienie tkanki nie będzie odpowiednie do zwiększonych potrzeb metabolicznych wywołanych terapią, gdyż może spowodować to martwice tkanek

6.      Nie stosować ud na okolice chrząstek wzrostowych przed zakończeniem wzrostu

Działanie przeciwbólowe
Układ kostno-stawowy:
• zmiany zwyrodnieniowe kręgosłupa
i układu kostno-stawowego kończyn
górnych i dolnych,
• przeciążenia i urazy układu kostno-
-stawowego,
• reumatoidalne zapalenia stawów,
• zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa,
• urazy stawów.
Tkanki miękkie:
• reumatyzm pozastawowy, tzw. fibromialgie,
• urazy tkanek miękkich,
• stany po naruszeniu ciągłości tkanek
(w tym pooperacyjne),
• półpasiec,
• nerwobóle międzyżebrowe.
Działanie regeneracyjne
Układ kostno-stawowy:
• stany po pęknięciach i złamaniach
kości,

Najczęściej
wymienianymi przeciwwskazaniami są:
• ciąża,
• czynna choroba nowotworowa (należy
zwrócić szczególną uwagę na miejscowe
zmiany nowotworowe oraz takie,
których nie można zidentyfikować),
• krwawienia z przewodu pokarmowego,
• ciężkie infekcje pochodzenia wirusowego,
bakteryjnego i grzybiczego,
• czynna gruźlica płuc,
• niewyrównane endokrynopatie (np.
niewyrównana cukrzyca),
• obecność elektronicznych implantów.

Zalecenia	Częstotliwość [ Hz ]	Natężenie [ % ]	Kształt pola	Czas w min
Zmiany zwyrodnieniowe : szyjny , piersiowy , lędźwiowy odcinek kręgosłupa	20 – 50	30 – 100	II lub IV	10 – 30
Ischias , lumbago	4 – 12	10 – 100	II	10 – 20
Choroba zwyrodnieniowa dużych stawów	10 – 50	40 – 100	II lub IV	10 – 60
Chroniczne stany zapalne stawów	2 – 10	10 – 40	II lub IV	10 – 30
Reumatoidalne zapalenie stawów , chroniczny reumatyzm wielostawowy	4 – 6	10 – 70	II	10 – 30
Kontuzje , zwichnięcia , skręcenia , uszkodzenia urazowe	25 – 50	30 – 100	I lub II	10 – 50
Gojenie ran , urazy więzadeł i ścięgien	20 – 30	10 – 90	II	10 – 30
Zapalenie stawu barkowego , zapalenie kłykci i inne stany zapalne przyczepów	4 – 7	10 – 40	I lub II	10 – 20
Świeże złamania	10 – 30	10 – 100	II lub IV	20 – 60
Opóźnione leczenie złamania kości	40 – 50	40 – 100	II lub IV	20 – 60
Stawy rzekome	25 – 50	10 – 100	II lub IV	30 – 60
Astma oskrzelowa , chroniczne zapalenie zatok obocznych nosa	20 – 50	10 – 40	I lub II	10 – 20
Ostre zapalenie zatok obocznych nosa , ostre zapalenie migdałków	4 – 5	10 – 40	I lub II	10 – 15
Ostry nieżyt oskrzeli	4 – 6	10 – 40	I lub II	10 – 15
Idiopatyczna martwica główki biodrowej	25 – 50	40 – 100	II lub IV	30 – 60
Choroba Sudeck’a , choroba Bechterewa – faza ostra	5 – 10	10 – 70	II lub IV	10 – 30
Zrzeszotnienie kości	10 – 50	10 – 100	II lub IV	20 – 60
Opóźnione leczenie ran oparzenia	30 – 50	10 – 100	I lub II	10 – 60
Wszczepienie protezy całkowitej , operacje dysków międzykręgowych , mięśni i ścięgien	35 – 50	10 – 80	II	10 – 30
Zanik mięśni	25 – 50	10 – 90	I lub II	10 – 30
Zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa	25 – 40	10 – 90	II	10 – 30
Reumatyzm pozastawowy	10 – 50	10 – 100	II	10 – 30
Usztywnienie mięśni , reumatyzm mięśniowy	5 – 20	10 – 70	I lub II	10 – 20
Zapalenie mięśni	4 – 6	10 – 70	I lub II	10 – 20
Owrzodzenia podudzi pochodzenia naczyniowego	8 – 12	10 – 70	I	10 – 20
Zakłócenia w krwioobiegu arteryjnym	5 – 8	10 – 70	I	10 – 20
Zakłócenia w krwioobiegu obwodowym	8 – 12	10 – 70	I	10 – 20
Zapalenia nerek , zwapnienia nerek	20 – 50	10 – 90	II	10 – 30
Chroniczne stany zapalne podbrzusza	2 – 5	10 – 40	I lub II	10 – 30
Ogólna regeneracja	25 – 35	10 – 60	I lub II	10 – 20
Nerwobóle ( ogólne )	5 – 40	10 – 70	I lub II	10 – 20
Migrena	1 – 5	10 – 40	I,III lub II,IV	10 – 15
Niedowłady ( wiotkość )	10 – 50	10 – 100	I	10 – 30
Spastyczność	10 – 20	10 – 100	I lub II	10 – 30
Nerwoból nerwu trójdzielnego , nerwoból międzyżebrowy	20 – 50	10 – 80	II	10 – 20

POLE  MAGNETYCZNE

Częstotliwość Natężenie

Choroba zwyrodnieniowa

stawów kręgosłupa                                 20-50Hz                30-100%

Choroba zwyrodnieniowa

dużych stawów                                       10-50Hz                40-100%

RZS                                                            4-6Hz                   10-70%

Urazy sportowe więzadeł ,

mięśni , ścięgien i stawów                      25-50Hz                70-100%

Nerwoból nerwu kulszowego                   5-50Hz                 30-100%

Częstotliwość :

Stany ostre ……………….1-5Hz

Stany podostre ………..5-20Hz

Stany przewlekłe ……20-50Hz

Natężenie :

Stany ostre , z dużą bolesnością ………….10-30%

Stany podostre ………………………………….30-50%

Stany przewlekłe ……………………………..50-100%

Ultradźwięki to drgania mechaniczne o częstotliwości przekraczającej granicę słyszalności ucha ludzkiego. Granica słyszalności wynosi około 20 kHz częstotliwości powyżej tej granicy uważa się za ultradźwięki. Do zastosowania klinicznego najlepiej nadaja się częstotliwości od 700 kHz do 1,1 MHz. Wykorzystuje je większość urządzeń terapeutycznych ostatnie badania wykazały że przydatna jest również częstotliwość 3,3 MHz ponieważ umożliwia ona transmisję UD na głębokość 1/3 głębokości penetracji 1MHz , nadaje się ona do leczenia bardziej powierzchownych struktur.

Ponieważ ciało ludzkie składa się z różnorodnych tkanek, głębokość penetracji będzie zależała od zawartości poszczególnych tkanek w wiązce ultradźwiękowej. Dość często obecność kości w wiązce ultradźwiękowej jest czynnikiem ograniczającym głębokość, na która docierają ultradźwięki

Właściwości fizyczne UD i dźwięków słyszalnych jest podobna poza częstotliwością. Rozchodzą się one jako fale podłużne w środowisku przewodzącym. Fale UD rozchodzą się w środowisku gazowym, ciekłym stałym, ale nie w próżni. Fale dźwiękowe wysokiej częstotliwości są tworzone  przez obszary zagęszczania i rozrzedzania cząsteczek. Ultradźwięki wykazują właściwości wiązki i mogą być odbijane , pochłaniane, rozpraszane i załamywane. Przy przechodzeniu przez środowiska energia rozproszona i pochłonięta ultradźwięków zostaje zmieniona na ciepło. Współczynnik pochłaniania dla fal ultradźwiękowych w środowiskach płynnych i tkankach miękkich jest wysoki, co wywołuje zjawisko selektywnego ogrzewania na powierzchniach kości.

Dla użytku klinicznego fale ultradźwiękowe uzyskuje się na zasadzie odwróconego zjawiska piezoelektrycznego. Sygnały elektryczne o częstotliwości radiowej podawane są na elektrodę znajdująca się na powierzchni specjalnie uformowanego kryształu. Wyładowania elektryczne powodują mechaniczne drgania kryształu. Na tym polega odwrócone zjawisko piezoelektryczne.

Moc Ud wyraża się w watach, lub w watach na cm². Średnie natężenie (W/cm²) uzyskuje się poprzez pomiar całkowitej mocy wyjściowej aplikatura ( w W) i podzielenie jej przez wielkość efektywniej powierzchni promieniowania aplikatura. Efektywne pole promieniowania jest inne niż całkowity wymiar końcówki aplikatura. Fale ultradźwiękowe do rozchodzenia się wymagają sprzężenia. Celem ułatwienia ich transmisji stosuje się odpowiednie żele lub olej parafinowy. Cienka warstwa przewodnika pomiędzy głowicą , a powierzchnia ciała ułatwia rozchodzenie się wibracji mechanicznych i chroni przed utratą transmisji.

Po nałożeniu żelu na powierzchnię ciała aplikatur umieszcza się w kontakcie z ciałem pacjenta i wybiera się pożądana moc w watach lub W/cm2. technika aplikacji polega na wykonywaniu ruchów okrężnych lub posuwistych. W metodzie okrężnej głowica porusza się okrężnie powoli nakładającymi się ruchami. W metodzie ruchów posuwistych („malowania”) wykonuje się powoli ruchy w przód i tył również z niewielkim ich nakładaniem się. Ruch w każdej z tych technik powinien być powolny, co ma umożliwiać właściwa absorpcje energii, ale na tyle szybki aby wyeliminować nadmierna absorpcję, która powoduje ból okostnowy.

Czasami nieregularny kształt leczonych powierzchni (np. ręce) może powodować słabe przyleganie głowicy do ciała pacjenta. Wówczas można zastosować technikę podwodną. Część ciała poddawana zabiegowi oraz głowice zanurza się w wodzie. Głowice przesuwa się nad obszarem poddawanym zabiegowi w odległości około 2,5 cm od powierzchni ciała. Ponieważ na powierzchni pojawiają się pęcherzyki powietrza należy je strząsać celem zapewnienia prawidłowej transmisji energii.

Ultradźwięki wywołują efekt głębokiego przegrzania tkanek. Ultradźwięki o częstotliwości 1 MHz penetrują na głębokość około 5cm, natomiast ultradźwięki o częstotliwości 3,3 lub 3,2 MHz penetrują na głębokość około 1-2 cm.

Po zastosowaniu ultradźwięków o intensywności, która zdolna jest do podniesienia temperatury w tkankach , w tkankach mogą wystąpić następujące zmiany:

-ustąpienie lub zmniejszenie dolegliwości bólowych

-zmniejszenie skurczu mięśni

-lokalny wzrost przepływu krwi

-zwiększenie zakresu ruchów w stawach z przykurczem przy połączonym zastosowaniu ciepła i technik rozciągowych