Szczególnie dobrych efektów magnetoterapii u koni można oczekiwać w leczeniu urazów oraz ostych i przewlekłych stanów zapalnych apartu ruchowego. Szerokie zastosowanie znajduje magnetostymulacja w profilaktyce (“odnowie biologicznej” organizmu). Magnetoterapia stosowana przez kilka dni przed zawodami powoduje lepsze wykorzystanie potencjału energetycznego konia i zwiększa jego wydolność fizyczną, natomiast stosowana tuż po zwiększonym wysiłku powoduje szybszą regenerację sił. U koni sportowych często magnetoterapia prowadzona jest przed rozpoczęciem treningu. Jej działanie tonoizujące i rozluźniające na mięśnie powoduje, że koń chętniej podejmuje współpracę. Zastosowanie magnetoterapii po urazie znacznie skraca czas powrotu konia do treningu. Znane są dwa rodzaje leczniczego zastosowania magnetoterapii: stałym polem magnetycznym i pulsacyjnym polem magnetycznym (magnetostymulacja). W pierwszym przypadku wykorzystuje się magnesy wytwarzające stałe pole magnetyczne. W drugim zaś zamiast magnesów wykorzystuje się cewki podłączone do aparatu zasilającego, wytwarzające pulsacyjne pole magnetyczne. Cewki te umieszczone są w specjalnych derkach lub w kamaszach na kończyny, które zakłada się na konia na czas trwania zabiegu. Działanie impulsowego pola magnetycznego jest znacznie silniejsze niż stałego pola, dlatego też bardzo istotnym elementem w terapii jest dobór odpowiednich parametrów (natężenia, częstotliwości i czasu trwania emisji) pola magnetycznego. Wpływ pola magnetycznego na organizm powoduje:

1. rozszerzenie naczyń krwionośnych (poprawa ukrwienia tkanki);
2. miejscowe podwyższenie temperatury;
3. przyspieszenie procesów regeneracyjnych;
4. usprawnienie procesów metabolicznych;
5. dostarczenie do komórki większej ilości tlenu;
6. szybsze wydalenie toksycznych produktów przemiany materii, np. kwasu mlekowego i ma działanie:

• przeciwzapalne;
• przeciwbólowe.

Magnetoterapię w leczeniu chorób i urazów koni nadzoruje lekarz weterynarii. Zabiegi magnetostymulacji wykonuje się 1 – 2 razy dziennie w seriach 10 – 20 zabiegów w zależności od leczonego schorzenia i ogólnego stanu konia. W profilaktyce (np. przed zawodami, lub w czasie wzmożonych treningów) ilość zabiegów ustalana jest indywidualnie. fizjoterapia-koni.pl

2.      Pacjentów z wszczepionym rozrusznikiem serca należy chronić przed bezpośrednim narażeniem klatki piersiowej na ud

3.      Nie stosować ud na oczy, unikach stosowania ud na okolice serca, nie stosować na okolice jąder, na okolice zapaleń żył z powodu zwiększonego ryzyka zakrzepicy lub przemieszczenia skrzepliny, co może spowodować zakrzepice żylną, zatory oraz poważną miażdżycę tętnic

4.      Nie stosować ud na okolice leczone radioterapią lub innymi rodzajami promieniowania

5.      Nie stosować ud w obszarach niedokrwienia lub w przypadkach , gdy z powodu choroby naczyń ukrwienie tkanki nie będzie odpowiednie do zwiększonych potrzeb metabolicznych wywołanych terapią, gdyż może spowodować to martwice tkanek

6.      Nie stosować ud na okolice chrząstek wzrostowych przed zakończeniem wzrostu

Działanie przeciwbólowe
Układ kostno-stawowy:
• zmiany zwyrodnieniowe kręgosłupa
i układu kostno-stawowego kończyn
górnych i dolnych,
• przeciążenia i urazy układu kostno-
-stawowego,
• reumatoidalne zapalenia stawów,
• zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa,
• urazy stawów.
Tkanki miękkie:
• reumatyzm pozastawowy, tzw. fibromialgie,
• urazy tkanek miękkich,
• stany po naruszeniu ciągłości tkanek
(w tym pooperacyjne),
• półpasiec,
• nerwobóle międzyżebrowe.
Działanie regeneracyjne
Układ kostno-stawowy:
• stany po pęknięciach i złamaniach
kości,

Najczęściej
wymienianymi przeciwwskazaniami są:
• ciąża,
• czynna choroba nowotworowa (należy
zwrócić szczególną uwagę na miejscowe
zmiany nowotworowe oraz takie,
których nie można zidentyfikować),
• krwawienia z przewodu pokarmowego,
• ciężkie infekcje pochodzenia wirusowego,
bakteryjnego i grzybiczego,
• czynna gruźlica płuc,
• niewyrównane endokrynopatie (np.
niewyrównana cukrzyca),
• obecność elektronicznych implantów.

Zalecenia	Częstotliwość [ Hz ]	Natężenie [ % ]	Kształt pola	Czas w min
Zmiany zwyrodnieniowe : szyjny , piersiowy , lędźwiowy odcinek kręgosłupa	20 – 50	30 – 100	II lub IV	10 – 30
Ischias , lumbago	4 – 12	10 – 100	II	10 – 20
Choroba zwyrodnieniowa dużych stawów	10 – 50	40 – 100	II lub IV	10 – 60
Chroniczne stany zapalne stawów	2 – 10	10 – 40	II lub IV	10 – 30
Reumatoidalne zapalenie stawów , chroniczny reumatyzm wielostawowy	4 – 6	10 – 70	II	10 – 30
Kontuzje , zwichnięcia , skręcenia , uszkodzenia urazowe	25 – 50	30 – 100	I lub II	10 – 50
Gojenie ran , urazy więzadeł i ścięgien	20 – 30	10 – 90	II	10 – 30
Zapalenie stawu barkowego , zapalenie kłykci i inne stany zapalne przyczepów	4 – 7	10 – 40	I lub II	10 – 20
Świeże złamania	10 – 30	10 – 100	II lub IV	20 – 60
Opóźnione leczenie złamania kości	40 – 50	40 – 100	II lub IV	20 – 60
Stawy rzekome	25 – 50	10 – 100	II lub IV	30 – 60
Astma oskrzelowa , chroniczne zapalenie zatok obocznych nosa	20 – 50	10 – 40	I lub II	10 – 20
Ostre zapalenie zatok obocznych nosa , ostre zapalenie migdałków	4 – 5	10 – 40	I lub II	10 – 15
Ostry nieżyt oskrzeli	4 – 6	10 – 40	I lub II	10 – 15
Idiopatyczna martwica główki biodrowej	25 – 50	40 – 100	II lub IV	30 – 60
Choroba Sudeck’a , choroba Bechterewa – faza ostra	5 – 10	10 – 70	II lub IV	10 – 30
Zrzeszotnienie kości	10 – 50	10 – 100	II lub IV	20 – 60
Opóźnione leczenie ran oparzenia	30 – 50	10 – 100	I lub II	10 – 60
Wszczepienie protezy całkowitej , operacje dysków międzykręgowych , mięśni i ścięgien	35 – 50	10 – 80	II	10 – 30
Zanik mięśni	25 – 50	10 – 90	I lub II	10 – 30
Zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa	25 – 40	10 – 90	II	10 – 30
Reumatyzm pozastawowy	10 – 50	10 – 100	II	10 – 30
Usztywnienie mięśni , reumatyzm mięśniowy	5 – 20	10 – 70	I lub II	10 – 20
Zapalenie mięśni	4 – 6	10 – 70	I lub II	10 – 20
Owrzodzenia podudzi pochodzenia naczyniowego	8 – 12	10 – 70	I	10 – 20
Zakłócenia w krwioobiegu arteryjnym	5 – 8	10 – 70	I	10 – 20
Zakłócenia w krwioobiegu obwodowym	8 – 12	10 – 70	I	10 – 20
Zapalenia nerek , zwapnienia nerek	20 – 50	10 – 90	II	10 – 30
Chroniczne stany zapalne podbrzusza	2 – 5	10 – 40	I lub II	10 – 30
Ogólna regeneracja	25 – 35	10 – 60	I lub II	10 – 20
Nerwobóle ( ogólne )	5 – 40	10 – 70	I lub II	10 – 20
Migrena	1 – 5	10 – 40	I,III lub II,IV	10 – 15
Niedowłady ( wiotkość )	10 – 50	10 – 100	I	10 – 30
Spastyczność	10 – 20	10 – 100	I lub II	10 – 30
Nerwoból nerwu trójdzielnego , nerwoból międzyżebrowy	20 – 50	10 – 80	II	10 – 20

POLE  MAGNETYCZNE

Częstotliwość Natężenie

Choroba zwyrodnieniowa

stawów kręgosłupa                                 20-50Hz                30-100%

Choroba zwyrodnieniowa

dużych stawów                                       10-50Hz                40-100%

RZS                                                            4-6Hz                   10-70%

Urazy sportowe więzadeł ,

mięśni , ścięgien i stawów                      25-50Hz                70-100%

Nerwoból nerwu kulszowego                   5-50Hz                 30-100%

Częstotliwość :

Stany ostre ……………….1-5Hz

Stany podostre ………..5-20Hz

Stany przewlekłe ……20-50Hz

Natężenie :

Stany ostre , z dużą bolesnością ………….10-30%

Stany podostre ………………………………….30-50%

Stany przewlekłe ……………………………..50-100%

Ultradźwięki to drgania mechaniczne o częstotliwości przekraczającej granicę słyszalności ucha ludzkiego. Granica słyszalności wynosi około 20 kHz częstotliwości powyżej tej granicy uważa się za ultradźwięki. Do zastosowania klinicznego najlepiej nadaja się częstotliwości od 700 kHz do 1,1 MHz. Wykorzystuje je większość urządzeń terapeutycznych ostatnie badania wykazały że przydatna jest również częstotliwość 3,3 MHz ponieważ umożliwia ona transmisję UD na głębokość 1/3 głębokości penetracji 1MHz , nadaje się ona do leczenia bardziej powierzchownych struktur.

Ponieważ ciało ludzkie składa się z różnorodnych tkanek, głębokość penetracji będzie zależała od zawartości poszczególnych tkanek w wiązce ultradźwiękowej. Dość często obecność kości w wiązce ultradźwiękowej jest czynnikiem ograniczającym głębokość, na która docierają ultradźwięki

Właściwości fizyczne UD i dźwięków słyszalnych jest podobna poza częstotliwością. Rozchodzą się one jako fale podłużne w środowisku przewodzącym. Fale UD rozchodzą się w środowisku gazowym, ciekłym stałym, ale nie w próżni. Fale dźwiękowe wysokiej częstotliwości są tworzone  przez obszary zagęszczania i rozrzedzania cząsteczek. Ultradźwięki wykazują właściwości wiązki i mogą być odbijane , pochłaniane, rozpraszane i załamywane. Przy przechodzeniu przez środowiska energia rozproszona i pochłonięta ultradźwięków zostaje zmieniona na ciepło. Współczynnik pochłaniania dla fal ultradźwiękowych w środowiskach płynnych i tkankach miękkich jest wysoki, co wywołuje zjawisko selektywnego ogrzewania na powierzchniach kości.

Dla użytku klinicznego fale ultradźwiękowe uzyskuje się na zasadzie odwróconego zjawiska piezoelektrycznego. Sygnały elektryczne o częstotliwości radiowej podawane są na elektrodę znajdująca się na powierzchni specjalnie uformowanego kryształu. Wyładowania elektryczne powodują mechaniczne drgania kryształu. Na tym polega odwrócone zjawisko piezoelektryczne.

Moc Ud wyraża się w watach, lub w watach na cm². Średnie natężenie (W/cm²) uzyskuje się poprzez pomiar całkowitej mocy wyjściowej aplikatura ( w W) i podzielenie jej przez wielkość efektywniej powierzchni promieniowania aplikatura. Efektywne pole promieniowania jest inne niż całkowity wymiar końcówki aplikatura. Fale ultradźwiękowe do rozchodzenia się wymagają sprzężenia. Celem ułatwienia ich transmisji stosuje się odpowiednie żele lub olej parafinowy. Cienka warstwa przewodnika pomiędzy głowicą , a powierzchnia ciała ułatwia rozchodzenie się wibracji mechanicznych i chroni przed utratą transmisji.

Po nałożeniu żelu na powierzchnię ciała aplikatur umieszcza się w kontakcie z ciałem pacjenta i wybiera się pożądana moc w watach lub W/cm2. technika aplikacji polega na wykonywaniu ruchów okrężnych lub posuwistych. W metodzie okrężnej głowica porusza się okrężnie powoli nakładającymi się ruchami. W metodzie ruchów posuwistych („malowania”) wykonuje się powoli ruchy w przód i tył również z niewielkim ich nakładaniem się. Ruch w każdej z tych technik powinien być powolny, co ma umożliwiać właściwa absorpcje energii, ale na tyle szybki aby wyeliminować nadmierna absorpcję, która powoduje ból okostnowy.

Czasami nieregularny kształt leczonych powierzchni (np. ręce) może powodować słabe przyleganie głowicy do ciała pacjenta. Wówczas można zastosować technikę podwodną. Część ciała poddawana zabiegowi oraz głowice zanurza się w wodzie. Głowice przesuwa się nad obszarem poddawanym zabiegowi w odległości około 2,5 cm od powierzchni ciała. Ponieważ na powierzchni pojawiają się pęcherzyki powietrza należy je strząsać celem zapewnienia prawidłowej transmisji energii.

Ultradźwięki wywołują efekt głębokiego przegrzania tkanek. Ultradźwięki o częstotliwości 1 MHz penetrują na głębokość około 5cm, natomiast ultradźwięki o częstotliwości 3,3 lub 3,2 MHz penetrują na głębokość około 1-2 cm.

Po zastosowaniu ultradźwięków o intensywności, która zdolna jest do podniesienia temperatury w tkankach , w tkankach mogą wystąpić następujące zmiany:

-ustąpienie lub zmniejszenie dolegliwości bólowych

-zmniejszenie skurczu mięśni

-lokalny wzrost przepływu krwi

-zwiększenie zakresu ruchów w stawach z przykurczem przy połączonym zastosowaniu ciepła i technik rozciągowych

Klasycznym wskazaniem dla magnetoterapii było początkowo leczenie urazów narządów ruchu (gojenie się złamań). W Europie znane stały się skonstruowane przez zespół inżynierów z politechniki w Monachium tzw. cewki Krausa-Lechnera. Dzięki nim uzyskano bardzo dobre rezultaty w przypadku leczenia zła m ań, osteoporozie oraz zapobiegawczo w endoprotezach stawu biodrowego. W pojedynczych przypadkach uzyskiwano zmniejszenie rozmiarów guzów kości.

Spektrum wskazań do terapii polem magnetycznym rozszerzyło się jeszcze bardziej w ostatnich latach. Przede wszystkim przestano traktować pole magnetyczne wyłącznie jako element przemiany pola w energię elektryczną. Do chwili obecnej opisano szereg procesów, które podlegają regulacyjnemu wpływowi pól elektromagnetycznych i łączą poszczególne funkcje organizmu w jed n ą spójną całość. Stymulacja metabolizmu ma tu szczególne znaczenie. Stemme dowiódł, że pod wpływem pól poprawiają się: przepływ krwi, ciśnienie parcjalne tlenu, wysycenie hemoglobiny tlenem i wykorzystanie tlenu przez tkanki.

Z początkiem lat 90-tych KĂśnig z politechniki w Monachium oraz Warnke z Uniwersytetu w Sarze rozwinęli system generujący specyficzny rodzaj pulsującego pola elektromagnetycznego, w którym fizjologiczne działania są efektem użycia prądów o bardzo niskim natężeniu. Badania ich wykazały, że użycie tych specyficznych pól wyraźnie nasila proces przemiany materii o czym świadczą wspomniane już wyżej jego pośrednie wykładniki (ciśnienie parcjalne tlenu, itd.). Jeśli weźmie się pod uwagę fakt, iż w każdej chorobie dochodzi do zaburzeń w mikro k rążeniu i upośledzenia wymiany gazowej staje się jasne, że użycie specyficznych pól magnetycznych może wydatnie wspomóc leczenie, a nawet w niektórych przypadkach stać się leczeniem z wyboru.

Według H. Michaelisa z Euroinstytutu Medycyny Bioenergetycznej (Dornbirn, Austria) można wykazać, że im dłużej stosuje się pole magnetyczne tym wyraźniej wzrasta (do pewnego momentu) ciśnienie parcjalne tlenu.

Uwaga: chociaż w ostatnich 30 latach przeprowadzono zaledwie podstawowe badania w dziedzinie profilaktycznych i terapeutycznych zastosowań pól magnetycznych doświadczenie z użyciem takich pól podczas załogowych lotów kosmicznych (niezbędne dla życia) sprawiły, iż wprowadzono magnetoterapię do rejestru naturalnych metod leczenia. Mimo tego nie jest ona jeszcze c zęścią składową programu nauczania na studiach medycznych.

W dziedzinie terapii uzupełniających oraz w medycynie sportowej magnetoterapii poświęca się obecnie coraz więcej uwagi. Na kongresach z zakresu medycyny doświadczalnej i naturalnej magnetoterapia stanowi przedmiot licznych wykładów i ma swoją uznaną pozycję jako wartościowa metoda leczenia. Szereg klubów sportowych włączyło oficjalnie magnetoterapię do programów treningowych.

Na zlecenie NASA Amerykanie Halpern i Vandyk przeprowadzili doświadczenie na myszach stwierdzając, iż ginęły one po kilku tygodniach żyjąc w otoczeniu pozbawionym pól elektromagnetycznych. Natomiast jeś l i pole magnetyczne istniało (nawet tylko na krótką chwilę) myszy żyły znacznie dłużej.

Sterowanie procesami wzrastania i gojenia
Robert O. Becker (USA) poszukiwał mechanizmów kontrolujących procesy wzrostu i gojenia się. Obserwując różnicowanie się komórek można wyjaśnić proces wzrastania ale tylko powierzchownie. Żywa materia nie jest bowiem przypadkowym zbiorem nieukształtowanych, dzielących się komórek. Komórki organizują się tworząc tkanki, a te dają początek narządom i ostatecznie ta bardzo złożona całość stanowi żywy organizm. Becker postawił następujące pytanie: skąd układ nerwowy wie w jaki sposób tworzone są i w jakim wzajemnym stosunku pozostają mięśnie, kości oraz pozostałe organy? W swych badaniach Becker zajmował się obserwacją procesów regeneracji u salamander. Ten kręgowiec (płaz) potrafi zregenerować całkowicie utraconą kończynę. Dowiódł on w bardzo pouczający sposób, że nie jest możliwe końcowe różnicowanie się komórek bez działania sterujących procesami wzrostu i gojenia się niezwykle małych pól elektromagnetycznych.

Wymiana informacji pomiędzy komórkami

W 1975 r. fizyk Ruth współpracownik prof. F. Poppa uzyskał kolejny dowód na istnienie wymiany informacji pomiędzy komórkami za pośrednictwem pól elektromagnetycznych. Dyskutował on zależność pomiędzy tym polem, a emisją biofotonów z komórki. Zauważył, że energia elektromagnetyczna służy m.in. do przesyłania sygnałów komórkowych, a także odpowiada za podziały komórkowe. Każda komórka odbiera i wysyła sygnały używając kwantów światła (biofotonów) służących wymianie informacji.

W 1994 r. czasopismo (SCIENCE) opublikowało artykuł na temat syntezy wysoce specyficznych białek bezpośrednio związanych z aktywnością ruchową. Każda czynność mięśni, a tym samym każdy ich ruch zależą od aktywności mikroskopijnych włókienek mięśniowych sterowanych nerwami, których stresł obecny na powierzchni wypustek nerwowych można zmierzyć. Te stresły czynnościowe aktywują tzw. “bioelektryczne włączniki genów), które następnie indukują syntezę białek. W przypadkach zaburzeń ruchu (niedowłady, porażenia) cały ten system naprawczy działa wadliwie, co w znacznym stopniu pogarsza i spowalnia procesy regeneracji komórek.

Wymiana gazowa – funkcja krwi

Krew wśród wyższych form życia pełni szczególną rolę w procesie wymiany gazowej. W latach 50-tych noblista Linus Pauling zajmował się bioelektromagnetycznymi właściwościami krwi, w szczególności hemoglobiny. W latach 80-tych Stemme badał wpływ pól elektromagnetycznych na wymianę gazów we krwi. Zgodnie z jego badaniami można przyjąć, że sterowany pole m magnetycznym proces wymiany gazowej we krwi jest jednym z podstawowych procesów warunkujących trwałość życia.

Do chwili obecnej opublikowano ponad 6 tys. artykułów i 360 dysertacji, które w sposób naukowy udowadniają, iż właściwie dawkowane pulsujące pole elektromagnetyczne wywiera fizjologiczne działanie na organizmy żywe.

Znaczenie stresłów czynnościowych nerwów i mięśni dla procesów przemiany materii

Zależność pomiędzy ruchem, a przemianą materii jest znana od dawana. Przykładowo jeśli na skutek złamania unieruchomimy ramię to po pewnym czasie dojdzie do wyraźnego zmniejszenia masy mięśniowej. Człowiek ze złamaną kończyną może jednak zminimalizować ten niekorzystny stan, jeśli będzie wykonywał regularne ćwiczenia zdrową kończyną. Dzieje się tak dlatego, iż nerwowe drogi ruchowe krzyżują się w mózgu. Stąd też sygnały z układu nerwowego ( stresły czynnościowe ) docierają także do chorej kończyny. Gwarantuje to utrzymanie ciągłości przemiany materii. Liczne badania wskazują na to, że ruch pobudza wzro s t mięśni a także wzmacnia czynność innych narządów i systemu odpornościowego.

Oddziaływania elektromagnetyczne w obrębie nerwów i mięśni stanowią fundament dla prawidłowego procesu przemiany materii w komórkach. Zdrowe tkanki mogą istnieć i powstawać tylko pod wpływem odpowiedniej aktywności pól elektromagnetycznych.

Z punktu widzenia trybu życia cywilizowany człowiek cierpi na chroniczny niedobór ruchu, a co za tym idzie deficyt energii. Odpowiednio dobrane , pulsujące pole magnetyczne jest w stanie w sposób fizjologiczny wyeliminować ten deficyt.