Posts Tagged ‘Terapia’
Terapia ultradzwiękowa – Przeciwwskazania
1. Nie wolno stosować ud na ciężarna lub potencjalnie ciężarną macicę. W związku z tym nie wolno stosować terapii na okolice miednicy bez upewnień się czy pacjentka nie jest w ciąży.
2. Pacjentów z wszczepionym rozrusznikiem serca należy chronić przed bezpośrednim narażeniem klatki piersiowej na ud
3. Nie stosować ud na oczy, unikach stosowania ud na okolice serca, nie stosować na okolice jąder, na okolice zapaleń żył z powodu zwiększonego ryzyka zakrzepicy lub przemieszczenia skrzepliny, co może spowodować zakrzepice żylną, zatory oraz poważną miażdżycę tętnic
4. Nie stosować ud na okolice leczone radioterapią lub innymi rodzajami promieniowania
5. Nie stosować ud w obszarach niedokrwienia lub w przypadkach , gdy z powodu choroby naczyń ukrwienie tkanki nie będzie odpowiednie do zwiększonych potrzeb metabolicznych wywołanych terapią, gdyż może spowodować to martwice tkanek
6. Nie stosować ud na okolice chrząstek wzrostowych przed zakończeniem wzrostu
Terapia ultradzwiękowa
Terapia ultradzwiękowa
Ultradźwięki to drgania mechaniczne o częstotliwości przekraczającej granicę słyszalności ucha ludzkiego. Granica słyszalności wynosi około 20 kHz częstotliwości powyżej tej granicy uważa się za ultradźwięki. Do zastosowania klinicznego najlepiej nadaja się częstotliwości od 700 kHz do 1,1 MHz. Wykorzystuje je większość urządzeń terapeutycznych ostatnie badania wykazały że przydatna jest również częstotliwość 3,3 MHz ponieważ umożliwia ona transmisję UD na głębokość 1/3 głębokości penetracji 1MHz , nadaje się ona do leczenia bardziej powierzchownych struktur.
Ponieważ ciało ludzkie składa się z różnorodnych tkanek, głębokość penetracji będzie zależała od zawartości poszczególnych tkanek w wiązce ultradźwiękowej. Dość często obecność kości w wiązce ultradźwiękowej jest czynnikiem ograniczającym głębokość, na która docierają ultradźwięki
Leczenie polem magnetycznym odkryte na nowo
Od lat 60-tych rozwija się na nowo zastosowanie pól elektromagnetycznych w medycynie. Duże stresły badawcze powstały przede wszystkim w USA, Rosji, Japonii, Włoszech i Anglii. Uwzględniając ich wyniki Amerykańska Agencja ds. Leków i Żywności (FDA) w roku 1978 oficjalnie dopuściła do zastosowań w medycynie terapię polem magnetycznym.
Klasycznym wskazaniem dla magnetoterapii było początkowo leczenie urazów narządów ruchu (gojenie się złamań). W Europie znane stały się skonstruowane przez zespół inżynierów z politechniki w Monachium tzw. cewki Krausa-Lechnera. Dzięki nim uzyskano bardzo dobre rezultaty w przypadku leczenia zła m ań, osteoporozie oraz zapobiegawczo w endoprotezach stawu biodrowego. W pojedynczych przypadkach uzyskiwano zmniejszenie rozmiarów guzów kości.
Spektrum wskazań do terapii polem magnetycznym rozszerzyło się jeszcze bardziej w ostatnich latach. Przede wszystkim przestano traktować pole magnetyczne wyłącznie jako element przemiany pola w energię elektryczną. Do chwili obecnej opisano szereg procesów, które podlegają regulacyjnemu wpływowi pól elektromagnetycznych i łączą poszczególne funkcje organizmu w jed n ą spójną całość. Stymulacja metabolizmu ma tu szczególne znaczenie. Stemme dowiódł, że pod wpływem pól poprawiają się: przepływ krwi, ciśnienie parcjalne tlenu, wysycenie hemoglobiny tlenem i wykorzystanie tlenu przez tkanki.
Z początkiem lat 90-tych KĂśnig z politechniki w Monachium oraz Warnke z Uniwersytetu w Sarze rozwinęli system generujący specyficzny rodzaj pulsującego pola elektromagnetycznego, w którym fizjologiczne działania są efektem użycia prądów o bardzo niskim natężeniu. Badania ich wykazały, że użycie tych specyficznych pól wyraźnie nasila proces przemiany materii o czym świadczą wspomniane już wyżej jego pośrednie wykładniki (ciśnienie parcjalne tlenu, itd.). Jeśli weźmie się pod uwagę fakt, iż w każdej chorobie dochodzi do zaburzeń w mikro k rążeniu i upośledzenia wymiany gazowej staje się jasne, że użycie specyficznych pól magnetycznych może wydatnie wspomóc leczenie, a nawet w niektórych przypadkach stać się leczeniem z wyboru.
Według H. Michaelisa z Euroinstytutu Medycyny Bioenergetycznej (Dornbirn, Austria) można wykazać, że im dłużej stosuje się pole magnetyczne tym wyraźniej wzrasta (do pewnego momentu) ciśnienie parcjalne tlenu.
Uwaga: chociaż w ostatnich 30 latach przeprowadzono zaledwie podstawowe badania w dziedzinie profilaktycznych i terapeutycznych zastosowań pól magnetycznych doświadczenie z użyciem takich pól podczas załogowych lotów kosmicznych (niezbędne dla życia) sprawiły, iż wprowadzono magnetoterapię do rejestru naturalnych metod leczenia. Mimo tego nie jest ona jeszcze c zęścią składową programu nauczania na studiach medycznych.
W dziedzinie terapii uzupełniających oraz w medycynie sportowej magnetoterapii poświęca się obecnie coraz więcej uwagi. Na kongresach z zakresu medycyny doświadczalnej i naturalnej magnetoterapia stanowi przedmiot licznych wykładów i ma swoją uznaną pozycję jako wartościowa metoda leczenia. Szereg klubów sportowych włączyło oficjalnie magnetoterapię do programów treningowych.
BIOSTYMULATOR
Biostymulator magnetyczny wykonany ze specjalnego materiału, o specyficznie ukształtowanym polu magnetycznym. Już są wśród nas, tak jak setki tysięcy ludzi w Japonii, Stanach Zjednoczonych, Kanadzie – Ci, którzy stosują z powodzeniem biostymulatory do leczenia wszystkich dolegliwości reumatycznych i zwyrodnieniowych, a przede wszystkim, złaman i połamań zrostu kostnego, bóli układu kostno-stawowego i nerwobóli, zesztywniającego zapalenia stawów, kręgosłupa, prostaty i dróg moczowych, zapalenia korzonków nerwowych, lumbago i migreny.
Stosowanie biostymulatora nie powoduje żadnych skutków ubocznych, działa on również profilaktycznie na wyżej wymienione choroby. Jest metodą skuteczną i mimo pozornie dużego wydatku na jej zakup, relatywnie tanim sposobem leczenia. W USA terapia polem magnetycznym stosowana jest w ponad 1000 szpitali, klinik w celu usuwania głębokiego bólu mięśni, skurczy, artretyzmu i innych dolegliwości.
Odkryto, że magnetyzm jest niezbędnym czynnikiem ludzkiego zdrowia; stosowany jest przez np. lekarzy ortopedów w celu przyspieszenia leczenia oraz zrastania się powikłanych złamań. Japoński lekarz Kyoichi Nakagawa, ordynator kliniki w Tokio przeprowadził badania ponad 11000 chorych cierpiących na sztywność ramion i karku, lumbago, neuralgię, bóle mięśniowe, reumatyzm; aż 95% spośród pacjentów uznało magnetoterapię za metodę bardzo skuteczną.
Ze względu na bardzo duże pole magnetyczne biostymulator działa stymulująco na cały organizm, wystarczy go więc przykładać tylko do jednego chorego miejsca. Pomimo wysokiej ceny, biostymulator posiada najważniejszą zaletę: NIGDY NIE ZUŻYWA SIĘ !
